Vrijdag 20/02/2009 Johan Biemans in het Wateringhuis
Op deze avond bezorgde J.Biemans ons een gezellige ouderwetse winteravond. Het volgelopen Wateringhuis bewijst dat dit een zeer geslaagde avond was. Even konden we ons inleven in het mooie Kempische verleden, het waren prachtige verhalen en anekdotes die Johan in het "Bergekse" dialect bracht.
Hieronder een mooi verhaal dat Johan in het "paradijs" bracht!
Ik zee tegen diej van ons: “Ik zij èfkes ne tante Diejn um ‘ne posseegel te leene. Want ik hoj krèk ‘nen brief ne onzen heeroam geskreve. Diej verjaort ummers de kommende wéék. Ik dee ôk nog mär mee impersant ’n briefke van tiejn in diejen anvelop. Dä kan ie goewd gebrùike. Hij zi wel ‘s: “Gééven is zilllever en kréégen is goud.” En nou wozze wijlie dur ons posseegels hennen en ’s zaoterdaogs is’t posk’ntoor dicht. Zodoende docht ik… dan fiets ik wel èfkes ne tante Diejn. Meskiens kannen d’r diej wel zo lank enne leene. Heeroam is ummers ôk hunnen heeroam en dan moeten zijlie d’r ôk mär iejt vur over hebbe. En zodoende.
Oamen Bärt wos zèllef nie thaus, zaog ik. Ik froeg: “Wor is Bärt?”
“In ze vèl äs ie nie gestrupt is”, zee tante Diejn. En ze vertelde dät-ie èfkes ne de pestoor z’nen hof gefietst wos, um daor de bloeme te verzörrege. De pestoorsmeid wos dä komme vraogen umdä de köster van de leer gevalle wos toen ie in de kerrek diej hoage raomen aon’t waasse wos. Diej raome waast ie trouwes mär twi kirre per jaor, enne keer binnen en enne keer bùite. En zodoende kos de köster verloapig gi’ krom wèrrek doewn, want hij hoj veul pijn aon z’n gevrucht.
Ik zee… “Wete wa… Dan fiets ik ôk mär èfkes ne de pestoor z’nen hof, dan kan ik ‘m daor meskiens nog èfkes hèllepe kéke. En dan d’rbé… ‘ne gewoane mens kömt ôk nie alle daog’ zo mär in de pestoor z’nen hof. En diejen hof is dan ôk iejt hil bezunders. Ge kèkt ‘r oew oagen ùit, want dä bloemenhöfke is e sôrt Rommeldam van ’t aards parredijs.
Oamen Bärt zee: “Oooo, zijde’r ôk? Dä trèft goewd, want de pestoor duu ze middeguur en Miena de pestoorsmeid is mee de béévert mee ne Skèèrepenheuvel.”
Och, äs ge toch zie wa dáor ommel sti, in de pestoors z’nen hof. Aon wirskante van diejen hofpad, van veuren toew aachtere, sti alles èffe skôn op ’n rééj. Dä begient mee Kèrstroaze, Passiebloeme, Paoslillies en Pinksterbloeme. Dan krèdde ’n bed mee gewoan Krauskrùid, Jakopskrauskrùid en van diej Kristusdorres. ’n Endje vôrt wir ’n groate witte plak mee OnzeLieveVrouwebedstrooi…
Ik moes toch èfkes iejt langer stilstaon bé diej Sint-Jozzep-lillies. Ge kent ze wel, van diej witte lillies. Zo äs ‘r dä bild van Sint Jozzep in de kerrek ‘r ôk een in z’n hand hält. Ik heb ons grutje ôit hurre vertelle dä Sint Jozzep diej vruuger een van OnsLieveVrouwke gekregen hi toen heur borstvoeding opgedreùgd wos en toen ie äs voedstervaoder ’t kiendje Jezus de flès hoj moete geve. Op diej Sint-Jozzep-lillies d’r raokte nôit nie op ùitgekeke, ècht waor. D’r zitten ôk ältij Lieven-Heren-bisjes op en bidsprinkhaone. Diej moete goewd hèllepe tegen de precèèssierupsen in de Rômse kèèrrevel.
Wir ’n èndje vôrt ston van dä géél Sint-Janskrùid tusse wa paarse Maagdepallem en witten Engelewortel. “En de diej daor, dä zèn Treesia’s”, zee oamen Bärt. “Diej géél daor.” Ik liejt ‘m mär zo wijs, want wijlie zegge Freesia’s tege zo’n bloeme.
Hillemaol aachteraon, tege diej pallembosse, ston nog ’n plak Judaspènninge en Monnikskappe. En ik zaog dät-‘r ôk van dä smèrreg Duujvelsnaaigaoren onder ston.”
“Dä kömt”, zee oamen Bärt, “umdä daor diej manjiefiekat van de pastoorsmeid hi zitten te dabbe. Dä is die witte kat, mee diej lang haor. Diej manjiefiekat moete trouwes nie verwissele mee dä liejke dä se in de kerrek zinge. Dä van: Magnificat anima mea dommenie of zo iejt. Dä’s latijn. Wijlie zonge vruuger - äs vèrrekes zènde - wel ‘s: Annie mag mee ne Dommele. Mar dä is lank geleeje, toen ik nog bé de misdienders wos. As ik d’r nou aon trugdenk, skaom ik ’t m’n aaige nog.
Mär äs diej verrekte manjiefiekat van de pestoorsmeid bé-j-ons in den hof in ’t geheufd zoo komme krabben en dabbe, dan zoo ik ze hangorren en klopstarte, zo een! Of – äs ik ze aon kos, ze ’s tegoei mee m’n blök’ onder d’r dardenèlle skuppe. Ok al is ’t dan diej duur kat van de pestoorsmeid. Mär jä, dä mag tegeworrig nie mir van dä maljeu van de dierebeskèèrreming. Anders zoode ‘r nog dol en trammelant mee krégen ôk.
Zodoende zij ik nou vur m’n gevuujl ’s ne keer e klèin bitje in ’t aards parredijs geweest. As ik nou dalek diejen brief op de post gedaon heb, dan moet ik urst ’s èfkes zo’n dùivezwats van m’n autorùit aafpoetse. Dan is diej autorùit ôk mee impersant wir ’s gewaasse, want dä doew ik ôk mär enne keer in’t jaor. Want ik zeg altij mär zo: äs ge oewen auto mär enne keer in ’t jaor poetst, dan wordt ie gelukkig ôk nie meer äs ens in ’t jaor vùil. En over dùive gesproke… Nou skiet me pedomme te binne dä ik zèllef m’n hèiligegistbôntjes nog nie gezet heb.
Johan Biemans
